พอดีได้ไปอ่านบทความบทหนึ่ง แล้วมันทำให้คิดถึงตัวเอง คำว่า นกน้อยในกรงทองและการมีอิสระเหมือนนก บางครั้งมันทำให้ปวดใจเหมือนกัน บางครั้งเราคิดว่า นกตัวสวยที่เราเลี้ยงไว้ควรจะอยู่ในกรงที่เราคิดว่าสวย โดยได้แต่คิดว่าป้อนข้าวป้อนน้ำที่ดีที่สุดให้ แต่เราไม่เคยรู้หรอกว่า
นกมันจะคิดว่ากรงทองที่เราใส่มันไว้จะเป็นบ้านของมันหรือเปล่า สุดท้าย พอกรงทองมันพังลง แล้วนกมันก็ได้อิสระโบยบินไปในธรรมชาติในโลกที่มันต้องเลือกเอง แล้วการจับมันมาเลี้ยงอีกครั้งมันเกิดความละอาย ในเมื่อมันเป็นนกมันก็ควรได้บินไปอย่างอิสระไม่ใช่อยู่ในที่ที่เราเลือกให้
จึงทำให้เกิดคำถามขึ้นมากมาย ว่า กรงทองที่อยู่ อาหารที่ให้ หรือ แม่แต่ ความเอาใจใส่ ที่ ให้ไป มันควรแล้วเหรอ  ในเมื่อเราชอบที่จะเฝ้ามองนกที่มันเป็นนกบินไปบินมาตามธรรมชาติ มากกว่า นกที่ตายไปครึ่งตัวอย่างนกที่อยู่ในกรง แต่นั้นแหละ บางครั้ง เวลา จังหวะ  ความคิด กับ การกระทำ
มันไม่มาพร้อมกัน ..... 

กุจาสอบ

ต้องอ่านหนังสือ

T^T

จำไม่ด้ายยยย